Το 1963 ένας βουδιστής μοναχός αυτοπυρπολείται διαμαρτυρόμενος για το καθεστώς στο Βιετνάμ. 29 χρόνια αργότερα η συγκλονιστική φωτογραφία του, θα αποτελεί το εξώφυλλο του παρθενικού άλμπουμ ενός νεοσύστατου γκρουπ από το Los Angeles με το όνομα RAGE AGAINST THE MACHINE.

             Κάπου στο 1992, ο κιθαρίστας Τοm Morello εντυπωσιάζεται από την ευρηματικότητα και την ενέργεια του Zac de la Rocha σε ένα freestyle club στο Λος Άντζελες και του προτείνει συνεργασία .Ο Brad  Wilk στα ντράμς και ο Tim Commerford στο μπάσο θα συμπλήρωναν το γκρούπ.
              Έτσι στις 11 Νοεμβρίου του 1992 κυκλοφορεί το ομότιτλο lp  με τη δήλωση "no samples, keyboards or synthesizers used in the making of this record" και την αναφορά των μελών του συγκροτήματος ως "Guilty Parties".

Όλα τα τραγούδια του δίσκου έχουν επαναστατικό ύφος κατά της «μηχανής» (καπιταλισμός, εξουσία, πλύση εγκεφάλου) εκφραζόμενο όχι μόνο με  τους οργισμένους στίχους του  Zac de la Rocha, αλλά και από το ευφάνταστο κιθαριστικό παίξιμο του Μorello που συνδυάζει τις heavy επιρροές του(Ηendrix,Sabbath) με πειραματικά και funk στοιχεία και δημιούργησε ένα ιδιαίτερο προσωπικό ήχο, που αντιγράφεται κατά κόρον μέχρι σήμερα.

              Το lp ακούγεται σαν «soundtrack» εξέγερσης (λίγους μήνες πριν το L.A.  είχε γνωρίσει  πρωτοφανείς ταραχές) με κάθε τραγούδι να λειτουργεί είτε σαν βόμβα στα θεμέλια της συντηρητικής Αμερικής και των μηχανισμών της (BOMBTRACK, BULLET IN THE HEAD, KILLING IN THE NAME) είτε σαν αφύπνιση και προτροπή για επαναστατική δράση

(WAKE UP, TAKE THE POWER BACK, FREEDOM, SEETLE FOR NOTHING, TOWNSHIP REBELLION, KNOW YOUR ENEMY-μαζί με τον keenan των TOOL, FISTFUL OF  STEEL).Ο Zac de la Rocha ακούγεται αυθεντικός, αγριεμένος (σαν μια μίξη του Jello Biafra των Dead Kennedys και των cypress hill), o Morello πειραματίζεται στο έπακρο,  και το rythym section αποτελεί υπόδειγμα σταθερότητας και δεσίματος .

                Το άλμπουμ αυτό είχε τεράστια απήχηση, οι στίχοι του έγιναν συνθήματα, έδωσε μια «πολιτική» υπόσταση στην  γενιά των 90ς, (σαν συνέχεια των clash, Dead Kennedys, MC5,) και αποτέλεσε από μόνο του τη γένεση  ενός μουσικού είδος που δυσκολεύτηκαν πολλοί να το προσδιορίσουν(rap metal? alternative metal? funk metal?)

Μετά από 2 πολύ καλά άλμπουμ οι RATM διαλύθηκαν. Θεωρήθηκαν το πιο επιδραστικό σχήμα της δεκαετίας, και το ντεμπούτο τους ένα από τα καλύτερα όλων των εποχών. Η επανάσταση είχε πλέον μουσική ταυτότητα και σ αυτήν τη δεκαετία.....

 

Yes I know my enemies
They're the teachers who taught me to fight me
Compromise, conformity, assimilation, submission
Ignorance, hypocrisy, brutality, the elite
All of which are American dreams