Υπάρχουν μερικά συγκροτήματα τα οποία έχουν καταφέρει να μην σχετίζουν το όνομα τους με φυσιολογικά γήινα πράγματα που πάνε πακέτο με την έννοια συγκρότημα. Δηλαδή όταν ακούς ή μάλλον απολαμβάνεις την μουσική τους, δεν σκέφτεσαι ότι κάποιοι άνθρωποι σαν και εσένα δημιουργούν τέτοια πράγματα. Δεν σκέφτεσαι ότι πίσω από αυτό που ακούς βρίσκεται μια ολιγομελής μπάντα και παίζει τις νότες που κατακλύζουν το δωμάτιο που κοιμάσαι ή αυτό των ονείρων σου.

Ένα απο αυτά τα συγκροτήματα τα οποία ίσως είναι μετρημένα στα δάκτυλα (του μισού χεριού) είναι οι θεόσταλτοι Γερμανοί ELOY οι οποίοι διεκδικούν επάξια των τίτλο μπάντας μιάς εκ των μητέρων της Progressive Rock μουσικής ! Το δίκαιο για αυτή την μπάντα θα ήταν να παρουσιάσω όλα τους τα album, και τα 16!!! Αλλά αν είναι να επιλέξω κάποια από τα αριστουργήματά τους, τότε σίγουρα θα έβαζα μέσα και το Ocean.

 Το Ocean είναι ένας θεματολογικός δίσκος ο οποίος αναφέρεται στην δημιουργία και την καταστροφή της θρυλικής Ατλαντίδας. Οι συνολικά 4 συνθέσεις του Ocean αποδίδουν τόσο εκπληκτικά και φαντασμαγορικά την ιστορία της μυθικής χώρας, παρέχοντας ταυτόχρονα νοήματα ζωής, που σε κάνουν να αναρωτιέσαι: Μήπως τελικά ο θεός της μουσικής είναι ο Ποσειδώνας και καθοδήγησε αποκλειστικά τα πνευματικά του παιδιά από την Γερμανία; Ίσως!!.   

Tα Poseidon’s Creation (ο τίτλος αποδεικνύει τα παραπάνω και προϊδεάζει για ένα από τα καλύτερα τραγούδια στην ιστορία της rock και όχι μόνο), Incarnation of logos (O Bornemann ισορροπεί για μια ακόμη φόρα μεταξύ απαγγελίας και μελωδικότητας, μέχρι το χρονικό σημείο 3:25, όπου ο Klaus-Peter Matziol μας χαρίζει απλόχερα μια από τις καλύτερες μπασογραμμές που έχουμε ακούσει και οδηγεί το υπόλοιπο του κομματιού στην κορύφωση), Decay of logos (η ειρωνική σε σημεία φωνή του Bornemann σε συνδυασμό με τα μαγικά πλήκτρα, drums και μπάσο, εξανεμίζει τις ελπίδες να ακουστεί έστω και ένα απλά καλό κομμάτι, και αυτό γιατι οι Eloy ΔΕΝ ΓΡΑΦΟΥΝ ΚΑΛΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ-ΓΡΑΦΟΥΝ ΜΟΝΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ) και τέλος ο μακρόσυρτος τίτλος του Atlantis’ agony at June 5th-8498,13 pm. Gregorian earthtime, αποτελεί ένα από τα πιο εξώκοσμα και απόκοσμα τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ με την καταστροφή της Ατλαντίδας να ολοκληρώνεται σε 15:38 τρομακτικά, τεχνικά, ψυχεδελικά και προοδευτικά λεπτά, για να τελειώσει έτσι ο δίσκος που δεν είναι από γήινα χέρια ή τουλάχιστον από θνητά χέρια δεν είναι σίγουρα, αν καταλαβαίνετε τι εννοώ!!.

Κάντε την χάρη στον εαυτό σας  Αγοράστε αυτόν τον δίσκο, κλείστε τα φώτα και ξαπλώστε βάζοντας τον δίσκο να παίζει, κλείστε τα μάτια και βάλτε την φαντασία σας να δουλέψει προσπαθώντας να αγνοήστε εξωγενείς παράγοντες τύπου «Πως είναι δυνατόν να τον έβγαλαν το 77 τον δίσκο, μήπως εννοεί το 2077;» αν σας απασχολήσει η τελευταία υποπρόταση, τότε Welcome to the club!!!