χαιρέτησα τη μάνα κι ανέβηκα στο τραίνο.

   κόλλησα το προσωπό μου στο τζάμι

   και κοίταξα έξω το χρώμα του ήλιου

   να αντανακλάται  απροσδιόριστα 

   σε μια  γαληνεμένη θάλασσα.

   ο ναυαγοσώστης  αγνάντευε το άπειρο.

   η εξορία μου μόλις είχε αρχίσει ...

   έξω από το παράθυρο εικόνες

   εναλλάσονταν  αστραπιαία ,

   το παγκάκι που σκαλίζαμε

   με το  σουγιά , ο δρόμος που

   παίζαμε τα βράδια.

   όταν ανοίξω τα μάτια θα

   είμαι στο άλλο άκρο της γης.

   η αύρα μιας ανάμνησης

   μοναδικός  συνταξιδιώτης μου.

   η μία πόλη μετά την άλλη

   με καλωσορίζει  στο άγνωστο.

   ανέκφραστη πολιτισμική ετεροχρωμία.

   έφτασα ...

   το δωμάτιο είναι σκοτεινό,

  κάνει κρύο.

  μέσα απ’όλη αυτή την αποξένωση

  μου νιώθω διάνοια.

  στον απέναντι τοίχο στέκεται

  χαραγμένη με κιμωλία μια

   ακαταλαβίστικη λέξη.

  ασαφλέξ . 

θα  μπορούσε να είναι  μια πραγματική ανθρώπινη  ιστορία.Ένα ντοκυμαντέρ ίσως. Ένα τρέιλερ από μια ταινία που πρόκειται να προβληθεί σύντομα στις κινηματογραφικές αίθουσες.Ένα ημερολόγιο ενός ξενιτεμένου ταξιδιώτη.Ένα ποίημα από μια συλλογή που δεν κυκλοφόρησε ποτέ.

Δεν είναι τίποτα από αυτά, αλλά κάτι πολύ καλύτερο , κι περισσότερο χειροπιαστό.

Ο καινούριος δίσκος του  Κωνσταντίνου Βήτα.

Ο έκτος προσωπικός δίσκος του κ.βήτα είναι γεγονός, ακούει στον τίτλο Ένωση,

και ναι, αυτός κυκλοφόρησε , και σας περιμένει  στα ράφια των  δισκοπωλείων.

Θα  μπορούσα να γράφω  ώρες ατελείωτες ολόκληρα κατεβατά για το κάθε ένα από

τα 14 κομμάτια του δίσκου.

Θα  αρκεστώ στα λόγια ενός κάλου φίλου, με τον οποίο συζητούσαμε για την Ένωση μετά από πολλές ώρες ακρόασής της ... « όποιος θέλει χιτάκια, ας αγοράσει κάτι άλλο» .