Godspeed You Black Emperor! - Lift Your Skinny Fists Like Antennas to Heaven
 

...Ο χωματόδρομος σκεπασμένος από καφετιά φύλλα, οξιάς, πλάτανου και κέδρου. Το καράβι που μόλις έσβησαν τα φώτα, και χάνεται στον βυθό. Τα βήματα στο δρόμο, πίσω από το σπίτι, εκεί που πετάμε τα σκουπίδια να κοιμηθούν. Το τελευταίο τηλέφωνο με την Γυναίκα. Το κλείσιμο της οθόνης και το φωτάκι που δίνει παράσταση μέσα στο σκοτάδι. Το άπλυτο παλτό, από λάσπες και μνήμες.

Αυτά και άλλα, πολλά, άπειρα, όσα και οι στιγμές της ζωής και τα μαύρα pixel του μαύρου. Πολλές παραστάσεις, πολλά θέλω, μέσα από τις νότες της κολεκτίβας, που διάλεξε το Godspeed you Black Emperor, για ταυτότητα. Όμως αυτή είναι πλασματική. Τί χαρακτηρισμό να δώσεις στο σύμπαν και στο κενό, στο αέρισμα και στην σταγόνα. Φωνές βουβές γλάρων στο χώμα, είναι και τα τέσσερα ''κομμάτια'' του έργου.

Τέσσερα μανιφέστα κλασικής μουσικής, του μέλλοντος. Εκεί που δίπλα στις πλάκες γραμμοφώνου του Rachmaninoff, στις ψυχογραφήματα του Χατζιδάκι, στα  μουσικά δάκρυα των αμανέδων θα μπει και αυτό. Τα μέσα έξω, και τα ρήματα γίνονται υποκείμενα.