Απο το Γεράσιμο Μπέλκο

Οι Placebo είναι για μένα όπως και για αρκετούς που είχαμε βρεθεί εκείνη τη μαγική βραδιά στον Άγιο Κοσμά πριν καμιά δεκαριά χρόνια τέτοια εποχή, η μπάντα που μας έκανε να την αγαπήσουμε μέσα σε λίγα λεπτά.
Ήταν τότε που αναρωτιόμασταν τελικά ποιοι ήταν οι headliner αυτοί ή οι blur ?...

Aπό τότε έχει κυλίσει πολύ νερό στ’ αυλάκι, ήρθαν αρκετές φορές στην πατρίδα μας (σε βαθμό που άρχισαν να κουράζουν ) και κυκλοφόρησαν αρκετά άλμπουμ άλλα καλά, άλλα μέτρια.

Παρόλα αυτά δεν σταμάτησα ποτέ να τους παρακολουθώ και λίγες μέρες πριν έρθουν ξανά για συναυλία στην χώρα μας, για άλλη μια φορά σε rockwave festival αυτή τη φορά στην μαγευτική Μαλακάσα κυκλοφόρησαν το άλμπουμ  με τίτλο Battle For The Sun το οποίο θα προσπαθήσω να σας παρουσιάσω.
Όπως το βλέπω απ έξω με τον ήλιο να χάνεται καλό μου φαίνεται. Battle For The Sun λοιπόν και τίτλος λίγο σαρκαστικός  μιας και έτσι όπως κάναμε την ατμόσφαιρα μάλλον σε μερικά χρόνια θα έχουμε  battle with the sun...

O έκτος δίσκος των placebo μπαίνει στο cd player και με ένα πρώτο άκουσμα η εντύπωση που σου μένει είναι πως κάνουν στροφή προς τα παλιά. Σίγουρα αυτός ο δίσκος δεν είναι η συνέχεια του meds. Θυμίζει placebo παλαιότερων ετών.

Το δεύτερο – τρίτο άκουσμα είναι πάντα λίγο πιο προσεχτικό και εκεί ή αρχίζεις να βλέπεις τα στραβά η να κολλάς ευχάριστα.

Μέσα λοιπόν στο battle for the sun υπάρχουν 3-4 αρκετά καλά κομμάτια τα οποία λογικά θα ακουστούν και αρκετά, μιας και αν ρίξει κανείς μια ματιά στα charts δεν τα πάνε καθόλου άσχημα. Μάλιστα για πρώτη φορά κατάφεραν να χτυπήσουν κορυφή και στην Γερμανία. Φαντάζεστε να σκάσουν φέτος Γερμανοί με άσπρα καλτσάκια και σαμπώ και αντί να τρικλίζουν προσπαθώντας να χορέψουν ζεϊμπέκικο να χτυπιούντε με placebo (θα έχει ενδιαφέρον).

Για να γυρίσουμε όμως πάλι στο θέμα μας μέσα από αυτό το δίσκο ξεχώρισα τα εξής κομμάτια.

For What It’s Worth : αρκετά δυνατό κομμάτι με σωστές δώσεις ηλεκτρισμού και με την σωστή διάρκεια 2.47’’ για να ακουστεί παντού, κάτι που έχει αρχίσει ήδη να συμβαίνει.
Ashtray Heart : To οποίο πιστεύω θα είναι από τα δυνατά σημεία τους στα live μιας και δίνει ευκαιρίες για (δικό σας) .
The Never Ending Why :  Με στοιχεία grunge και  industrial ( με μπέρδεψε λίγο αλλά μου άρεσε)  και εύκολους στίχους για να μπουν  στα χείλη οποιουδήποτε …
Και το Bright Lights  : Που αποτελεί ίσως το πιο ποπ και μελωδικό σημείο του συγκεκριμένου δίσκου και κατ’ εμέ είναι το καλύτερο του δίσκου.

Τα υπόλοιπα 9 κομμάτια δεν μπορείς να πεις πως είναι κακά και με τίποτα δεν τα πετάς στα σκουπίδια, απλά από μπάντες σας τους placebo που έχουν την άνεση να πειραματιστούν και να περιμένουν μέχρι να βγάλουν κάτι καλό περιμένεις κάτι καλύτερο από αυτό. ( Μήπως όμως τελικά δεν την έχουν???)
Μπορεί αν αυτός ο δίσκος είχε βγει πριν 7-8 χρόνια και ήταν από τους πρώτους τους, να τον θεωρούσαμε αριστούργημα , όμως  άλλο το τότε και άλλο το τώρα.

Αν λοιπόν περιμένεις καινοτομίες και γενικότερα κάτι νέο σε αυτό το cd μάλλον σε λάθος μέρος ψάχνεις. Αν πάλι είσαι ο κολλημένος placebo fun θα σου φανεί καλός αλλά πριν πάρεις και πάλι το χαπάκι σου, για σκέψου λίγο μήπως όλα αυτά τα συμπαθητικά τραγουδάκια που ακούς τους είχαν ξεμείνει σε κάποιο ράφι, δεν χώρεσαν σε κάποιο από τα προηγούμενα άλμπουμ τους και μας τα πάσαραν με πολύ ωραίο περιτύλιγμα ???

 Πάρτε και μια ιδέα αν δεν το έχετε ήδη δει κάπου