Η ιστορία έχει ως εξής…
Επιστρέφω μεσημέρι σπίτι, νυσταγμένη μετά από τρελό μποτιλιάρισμα στην Αθήνα. Αποφασίζω να βάλω ένα καλό album να παίζει και να ξαπλώσω λίγο για να χαλαρώσω. Διαλέγω, λοιπόν, το καινούριο των Sonic Youth, που δεν είχα προλάβει να ακούσω μέχρι τότε, αλλά «όπως και να έχει Sonic Youth είναι, σκέφτομαι, αποκλείεται να μην είναι καλό».
Από τις πρώτες νότες και τα πρώτα ακόρντα παίρνω χαμπάρι ότι αυτός είναι ένας καλός δίσκος. Αλλά εκεί που χαλάρωνα και απολάμβανα τη μουσική ξαφνικά κάτι μου την έσπαγε! Συνειδητοποιώ ότι τα φωνητικά ξεπροβάλλουν άσχημα από το υπόλοιπο σύνολο…κάτι δε πήγαινε καλά!
Αφού σκέφτηκα όλα τα πιθανά λάθη που μπορεί να είχαν γίνει στο mastering του δίσκου, αφού σκέφτηκα ότι ακούγονται σα πιτσιρίκια σε υπόγειο και ότι ο παραγωγός τους είναι για ξύλο, ξεκολλάω λίγο το μυαλό μου και …καταλαβαίνω ότι το ένα μου ηχείο έχει αρχίζει να τα παίζει… «Ξανθιά!» λέω, με βρίζω από μέσα μου… και ξαναβάζω το δίσκο από την αρχή.

Ένα μεγαλείο εικόνων και ήχων που εναλλάσσονται συνέχεια με κατακλύζει… οι ρυθμοί εναλλάσσονται και αυτοί όπως και η ένταση και η δυναμική. Αλλού υπόγεια με χαρακτηριστικό μπάσο, αλλού επιθετική με εξόφθαλμη drums. Τα riffs πότε ψυχεδελικά πότε πιο punk… κι εγώ μισοκοιμισμένη να τριπάρω (το «ταξιδεύω» ακούγεται κοινότυπο και δεν αποδίδει την έννοια) υπό τους ήχους των Sonic Youth.
Η μόνη στιγμή που επανήλθα ήταν όταν μετά τα 56:24 λεπτά σταμάτησε ξαφνικά η μουσική, έχοντας ζήσει μια μοναδική artιστική εμπειρία που μόνο οι Sonic Youth (ίσως και άλλοι λίγοι, μετρημένοι στα δάχτυλα) μπορούν να σου προσφέρουν.

Στη δεύτερη και τρίτη ακρόαση του δίσκου είναι πια καθαρό ότι σε αυτό το δισκάκι έχουν χωρέσει τρείς δεκαετίες καλλιτεχνικής ύπαρξης, πειραματισμών με διαφορετικά είδη και στυλ μουσικής, συγκεκριμένης αντίληψης για τη μουσική ως τέχνη και εξύψωσης της κιθάρας σε ένα επίπεδο που άλλος δεν είχε φανταστεί. Το “Sonic Youth” άλλωστε δεν ήταν ποτέ μόνο ένα όνομα, ήταν μουσική κίνηση.
Είναι γνωστό άλλωστε για τους Sonic Youth, όσων αφορά στο κιθαριστικό μέρος, πως κάθε κομμάτι τους αντιστοιχεί και σε μια ειδικά προετοιμασμένη κιθάρα ενώ χρησιμοποιούν κι ότι τους έρθει στο μυαλό για τα παιξίματα τους. Παρόλο που γενικά ισχύει, «πάρα πολλά κομμάτια μουσικής να τελειώνουν πολύ αργότερα από το τέλος τους» (Igor Stravinsky), αυτό το συγκρότημα καταφέρνει να μην παίζει ποτέ νότα περισσευούμενη.
Τραγουδιστικά παιχνίδια ξεπροβάλλουν ανάμεσα στον Thurston Moore (κιθάρα, φωνή) και την meta-rock τύπισσα Kim Gordon. Περισσότερα και πιο έξυπνα, ίσως, από άλλες φορές. Πίσω από την κονσόλα, στη παραγωγή, η στωική μορφή του John Agnello ο οποίος έχει συνεργαστεί και με τους Madrugada, τους Dinosaur Jr, Alice Cooper, Bob Dylan, Patti Smith κ.α

Η μετάβαση των Sonic Youth στη Matador τους απάλλαξε από όποια κολλήματα πιθανόν να υπήρχαν που μπορεί να συνέβαλαν στο περιορισμό των ορχηστρικών experimental στιγμών… και στο “Eternal” φαίνεται να κάνουν πάλι αυτό που τους κατεβαίνει στο κεφάλι.

Αγοράστε αυτό το album -έχει συλλεκτική αξία- και ακούστε το μόνοι σας!