Από τον Γιώργο Ριζόπουλο

Oι film ήδη μετράνε αρκετά χρόνια στην δισκογραφία. Έκαναν την εμφάνισή τους σε μια εποχή που η Αγγλόφωνη Ελληνική σκηνή άρχιζε σιγά σιγά να αποκτά το δικό της κοινό και να βρίσκει το χώρο της στα μέσα (ραδιόφωνο – τύπο). Πέρα από την μουσική αυτό που χαρακτήριζε τους προ persona film ήταν η χαρακτηριστική φωνή της ως τότε τραγουδίστριας τους Ελένης Τζαβάρα, η οποία πέρα από τις φωνητικές της ικανότητες σήκωνε και το μεγαλύτερο βάρος στις live εμφανίσεις των film.

Άλλωστε αυτός είναι και ο ρόλος του κάθε τραγουδιστή-τραγουδίστριας.

Μετά την αποχώρησή της από το σχήμα δύο χρόνια πρίν (2007) και ενώ οι Film ήδη είχαν αποκτήσει φανατικό κοινό και βρίσκονταν στο pick της ως τότε διαδρομής τους, πολλοί βιάστηκαν να μιλήσουν για πιθανή διάλυση του γκρουπ και περίμεναν στην γωνία για να διαβάσουν και την σχετική ανακοίνωση.

Ουδείς αναντικατάστατος όμως …..

Δύο χρόνια μετά οι Film έχοντας βρει στο πρόσωπο της Ιφιγένειας  Atkinson την νέα τους φωνή, κυκλοφόρησαν το νέο τους cd με τίτλο persona βάζοντας τέλος στις φήμες και κάνοντας μια νέα αρχή.
Το να μπούμε στην διαδικασία να κάνουμε συγκρίσεις όσων αφορά το αν η νυν ή πρώην τραγουδίστρια είναι καλύτερη, πέρα από άκομψο θεωρώ ότι είναι και ανούσιο μιας και καλό είναι κανείς να βλέπει μπροστά .

Το persona ανοίγει με το airbus με 80’s new wave ήχο και αντρικά φωνητικά που μας πληροφορούν  we re coming back to life . Ακολουθεί το slip και το Berlin το οποίο φέρνει στο μυαλό μου κάτι από blondie με αρκετό πειραματισμό.
Συνεχίζοντας την ακρόαση του Persona διακρίνω πως οι film κινούνται ανάμεσα σε ηλεκτρονικό και καθαριστικό ήχο δίνοντας  όμως και αρκετό χώρο σε πειραματισμούς χωρίς να γίνονται γραφικοί. Κάτι αρκετά δύσκολο μιας και τα όρια μεταξύ πειραματικού και γραφικού είναι πολύ στενά .

Φτάνοντας στο Prince βρίσκω άλλο ένα από τα καλά τραγούδια του άλμπουμ αντρικά φωνητικά και μπάσο που σε προκαλεί να το ακούσεις ξανά και ξανά .
 

Long Coffee Break  και Retroic, κομμάτι στο οποίο κολλάω και ακούω αρκετές φορές. Ίσως ένα από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου ειδικά για αυτούς που είναι έτοιμοι να γίνουν αστροναύτες .  Πραγματικά η απλότητα του retroic τόσο συνθετικά όσο και ερμηνευτικά δείχνει πως δεν χρειάζονται κορόνες και ουρλιαχτά για να βγεί ένα καλό κομμάτι.

Το Filter μου αλλάζει την διάθεση με πολλά ηλεκτρονικά στοιχεία για να ακολουθήσει το  The Machinist το οποίο γυρνάει πάλι το ύφος του άλμπουμ προς new wave φόρμες. Θα τολμήσω να πω δε, πως ίσως κάπως έτσι να ακούγονταν οι Joy Division αν έγραφαν μουσική σήμερα.
Τελευταίο κομμάτι το beast που κλείνει με τον πιο μελωδικό τρόπο την νέα δουλεία των film.