Για να δούμε όμως τα πράγματα όσο πιο ρεαλιστικά γίνεται οι Muse είναι μία μπάντα που δίνει πράγματα συνεχώς και θα συνεχίσει να ανανεώνει το χώρο του εναλλακτικού ροκ για αρκετό καιρό ακόμα.

 Το καλό με αυτούς είναι ότι πρόκειται για μία μπάντα πολύ σταθερή, σε αντίθεση με σκαμπανεβάσματα που έχουμε δει από άλλες μπάντες, τα άλμπουμ τους έχουν πάντα μία ποιότητα. H τριμελής παρέα λοιπόν που σχηματίστηκε το 1994  στο Devon άρχισε να γίνεται γνωστή από τα πολύ δυναμικά live τους και πέρασε καιρός μέχρι να κυκλοφορήσουν το πρώτο τους άλμπουμ. Αυτό έγινε το 1999 με το Showbiz να ανοίγει τη δισκογραφική τους καριέρα. Από τότε έχουν περάσει πολλά χρόνια,  οι Muse έχουν καταφέρει πάρα πολλά όντας πλέον από τις γνωστότερες μπάντες παγκοσμίως, και φτάνοντας στο 2009 συμπεριλαμβανομένου του Resistance έχουν κυκλοφορήσει πέντε άκρως επιτυχημένα studio albums.

           Ας επικεντρωθούμε όμως στο Resistance, ένα άλμπουμ που κυκλοφόρησε στην Ευρώπη στις 14 Σεπτεμβρίου 2009 και από την πρώτη στιγμή της κυκλοφορίας του έγινε νούμερο ένα στα charts 19 χωρών, φθάνοντας μάλιστα στο νούμερο τρία των αμερικάνικων chart. Περνώντας όμως καθαρά στο καλλιτεχνικό μέρος βλέπουμε θεματικά να ξεχωρίζουν οι πεποιθήσεις του Matthew Bellamy σχετικά με τις θεωρίες συνωμοσίας όσον αφορά τους δίδυμους πύργους, τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο μετρό του Λονδίνου και πως η CIA εμπλέκεται σε όλα αυτά.

Βέβαια όλα αυτά δεν μπορούν να μετρηθούν ως αρνητικά γιατί ούτως ή άλλως αυτό είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ροκ κουλτούρας και μουσικής. Αν είσαι ροκ σταρ γιατί να μην αμφισβητήσεις τους πάντες και τα πάντα; Το όλο  θέμα με αυτό το άλμπουμ είναι πως για μένα τουλάχιστον είναι το καλύτερο μουσικά που έχουν κυκλοφορήσει έως τώρα και εξηγούμαι...

Ξεφεύγουν εντελώς από οποιαδήποτε μουσικά πρότυπα και αφήνουν στην άκρη όλες τις συμβατικές φόρμες. Για παράδειγμα στο "United states of Eurasia" ακούμε ένα εξάλεπτο ταξίδι  στην κεντρική Ευρώπη, στα Βαλκάνια και στη Μέση Ανατολή το οποίο καταλήγει σε ένα τραβηγμένο ανάγνωσμα από παρτιτούρες του Chopin. Ένα κομμάτι που γενικά θυμίζει πάρα πολύ  Queen στις πιο οπερετικές και τρελές στιγμές τους.

Απίστευτη εντύπωση όμως μου προκάλεσε το κλείσιμο του άλμπουμ  με ένα jazzοειδή  κομμάτι δεκατεσσάρων λεπτών , χωρισμένο σε τρία μέρη  με το όνομα "exogenesis" το οποίο μέσα του περιπλέκει αλλαγές από μία συμφωνία κλασσικής μουσικής, της οποίας ο συνθέτης μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή, λίγο Philip Glass ενώ δίνει τη χαριστική βολή με waltz ρυθμούς που θυμίζουν πάρα πολύ Strauss και πολλές κιθάρες. Όλο αυτό όσο παρανοϊκό και αν ακούγεται το δένει πάρα πολύ όμορφα η φωνή του Bellamy που το βοηθάει να ηρεμεί.