Απ' ότι φαίνεται το shoegaze έχει γίνει λίγο μόδα τελευταία (σαν την οικολογία σύμφωνα με τον κ.Σουφλιά) και όλοι προσπαθούν να κερδίσουν στον άτυπο διαγωνισμό για το ποιος θα κτίσει το πιο συμπαγές και αδιαπέραστο "Wall Of Sound".      Σ αυτό τον τομέα οι ΑPTBS τα καταφέρνουν μια χαρά στο δεύτερο Full Length τους.

Στα τρία πρώτα κομμάτια χορταίνει το αυτί σου ακατάσχετη κιθαριστική θορυβοποιία πάνω σε τυπικές λίγο garage, λίγο new wave συνθέσεις, ενώ στο τέταρτο Deadbeat εμφανίζεται το πρώτο riff, απλοϊκό αλλά αρκετά εθιστικό
σε συνδυασμό με τις θορυβώδεις ρυθμικές εκρήξεις.

Ακολουθεί το εν δυνάμει hit Keep Slipping Away, με το σχεδόν synth pop κεντρικό θέμα του. Στο Ego Death εμφανίζονται οι B.R.M.C, ειδωμένοι μέσα από τον παραμορφωτικό καθρέφτη των κιθαριστικών effects, όπως άλλωστε συμβαίνει και με τους Joy Division στο Exploding Head.

Αδιαμφισβήτητοι πρωταγωνιστές, λοιπόν, ανακηρύσσονται το χαώδες delay, το ταξιδιάρικο flanger και το απύθμενο reverb, πλαισιωμένα από διακριτικές φωνητικές γραμμές και standard ρυθμούς, ενώ είναι σίγουρο πως στις συναυλίες τους θα αφαιρούν με άνεση λίγες ακόμα ακουστές συχνότητες από τα ήδη ταλαιπωρημένα και εθισμένα στο θόρυβο αυτιά που τους ακούν.

 Ωραία όλα αυτά, το ερώτημα, όμως, είναι κατά πόσο οι συνθέσεις τους θα ακούγονταν το ίδιο ενδιαφέρουσες, αν απογυμνώνονταν από τον εκκωφαντικό τους μανδύα πχ.σε ένα ακουστικό live.

Κατά τη γνώμη μου κάποιες θα στέκονταν καλά (σίγουρα τα Deadbeat,Keep Slipping Away,Exploding Head), ενώ κάποιες άλλες όχι και τόσο.

Το συμπέρασμα είναι πως οι APTBS θα μπορούσαν να επικεντρωθούν λίγο περισσότερο στον τομέα songwrittng, αν θέλουν να πετύχουν κάτι περισσότερο από μια αρκετά πετυχημένη άσκηση ύφους, γιατί όχι και το δικό τους Primary Colours.