Οι Soulsavers ξεκίνησαν το 2002 από τους Βρετανούς Rich Machin και Ian Glover ως ένα σχήμα ατμοσφαιρικής electronica, όμως η σταθερή πλέον συνεργασία με το Mark Lanegan στη φωνή σε συνδυασμό με τις live εμφανίσεις, ήταν επόμενο να τους μεταλλάξουν σταδιακά προς το αναλογικότερο.

 

Στο τρίτο τους album λοιπόν ηχούν σαν μια σύγχρονη, downtempo Rock μπάντα με  τις Blues, Country και Gospel αναφορές σε πρώτο πλάνο, αλλά και πολλές ατμοσφαιρικές στιγμές και φυσικά τον Lanegan πρώτο όνομα στη μαρκίζα με τις φωνητικές συμμετοχές.

 

Δεν είναι όμως μόνος του καθώς διόλου αμελητέες είναι οι συμμετοχές των Mike Patton, Jason Pierce(Spacemen 3,Spiritualized),Richard Hawley, Gibby Haynes(Butthole Surfers) και Red Ghost.


   Μετά την εισαγωγή (The Seventh Proof) το Death Bells σε τραβάει από τη μύτη με τις Bluesy κιθάρες και τα φωνητικά effects του και είναι με διαφορά το πιο γρήγορο κομμάτι. Αμέσως μετά το Groovy Unbalanced Pieces είναι βούτυρο στο ψωμί του Patton που καλείται να υπονομεύσει τη μαύρη κατάρα που εκπέμπει η φωνή του Lanegan με  τα διάφορα "Τσικι-Τσικι-Μπουμ", τους ψιθύρους και τη διεστραμμένα Lounge διάθεση της ερμηνείας του στο ρεφραίν.

Η προαναφερθείσα κατάρα, όμως, δε θα αργήσει να πάρει πρωταγωνιστικό ρόλο θρηνώντας πάνω από μια επαναλαμβανόμενη πιανιστική αρμονία (Σύνθεση του Will Oldham). Δυνατή συναισθηματικά και η διασκευή του Some Misunderstanding του Gene Clark, συμπαθείς οι gospel χορωδίες του All The Way Down, στη σκιά του Lanegan o Ηawley στο Shadows Fall.

Όλες οι συνθέσεις κινούνται σε υψηλά επίπεδα.Προσωπικά ξεχώρισα,εκτός από τα προαναφερθέντα, το νανούρισμα Playng Ground με τη φωνή της Aυστραλέζας Red Ghost, αλλά και το Pharaoh's Chariot με το υποβλητικό του πιάνο.

Άρτιες και οι ενορχηστρώσεις με μετρημένη χρήση strings, φυσαρμόνικας και σαξοφώνου.
     
Δύσκολο να βρεις ψεγάδι σε αυτόν τον εσωτερικής καύσεως δίσκο που ενδείκνυται για μοναχικές ακροάσεις και στον οποίο ο καθένας θα βρει τις δικές του αγαπημένες  στιγμές.

Δε χρειάζεται βέβαια να αναφέρω πως τη μισή τουλάχιστον επιτυχία του την οφείλει στις στοιχειωμένες ερμηνείες του Lanegan που με άνεση επισκιάζουν τους υπόλοιπους guests και δίνουν το σκοτεινό στίγμα του δίσκου.

Σίγουρα μέσα στα Album της χρονιάς.