Από τον Αποστόλη Αγαλιανό

Πρώτος δίσκος για ένα από τα σημαντικότερα σχήματα της φολκ μουσικής. Κουβαλώντας την ιρλανδική παράδοση και επηρεασμένοι από τα ακουστικά μπλουζ και τις αμερικάνικες τζαγκ  μπάντες είναι και έτοιμοι να βουτήξουν στην μουσική του κάθε λαού όπως έγινε στη συνέχεια.

Ο δίσκος αυτός περιέχει εσωτερικές αναζητήσεις, λίγο ακόμα και θα έλεγα  εσωτεριστικές,  πλεγμένες με απίστευτους αρπισμούς στην κιθάρα μέσα από ένα σύννεφο από την ωραία και καθαρή φούντα της εποχής.      

Στον αντίποδα οι πιο “good times” στιγμές με το μπουκάλι του ουίσκι στο χέρι, την αποδοχή της όποιας κακοτυχίας με μια προτροπή...να τραγουδήσουμε όλοι παρέα και να μεθύσουμε.
Έλα όμως που ξεπετάγονται  και κάτι βουκολικά φλογερικά και σου φέρνουν την εικόνα του παιγνιδίσματος όλων των στοιχείων της φύσης. Τότε είναι που λες ‘Τελικά αυτά τα παιδιά είχαν εύρος, βάθος ,και ταλέντο. Κάτι το οποίο φάνηκε τόσο από την πορεία τους όσο και την προσωπική του Robin williamson που μέχρι και σήμερα μας δίνει πανέμορφους δίσκους.

Πιο συγκεκριμένα όμως ο δίσκος ξεκινάει με το Maybe someday που σκάει στο κεφάλι σου μεμιάς και σου αφήνει  την αίσθηση του πραγματικού traditional όπως αυτό θα έπρεπε να είναι. Αυτό το βιολί πραγματικά θα έλεγα ότι είναι σχεδόν ελληνικό νησιώτικο.
Το δεύτερο κομμάτι όμως θα έλεγα ότι είναι το καλύτερο του δίσκου. Το October song  είναι ένα κομμάτι πραγματικά βγαλμένο από την ψυχή του Williamson . Οί ενδοσκοπικοί του στίχοι είναι αξεπέραστης δύναμης και ομορφιάς. Ενδεικτικά : “The fallin leaves that jewel the ground they know the art of dying”. Εικόνες βγαλμένες μέσα από τη φύση με μία  αυθεντικότητα  και ευαισθησία  που εμένα προσωπικά με άγγιξαν από την πρώτη στιγμή.

 Όμορφες στιγμές είναι και τα  when the music starts to play, the tree (που θρηνεί με ένα πολύ γλυκό τρόπο την χαμένη παιδική ηλικία) το  womankind με τα πανέμορφα παιξίματα στην κιθάρα το ζωηρό  dandelion blues, το υγιές αλκοολικό  how happy i am και για να μη μακρηγορούμε αυτός ο δίσκος κλείνει με τη φράση everything's fine right now και όντως τελειώνοντας την ακρόαση  αισθάνεσαι ότι όλα πήγαν καλά από την αρχή μέχρι το τέλος.

Αυτός ο δίσκος δεν είναι ο πιο δύσκολός τους ούτε ο καλύτερος και όντας ο πρώτος δείχνει τις επιρροές  με μιά ελαφριά αίσθηση του τι θα επακολουθούσε. Αξίζει όμως αρκετές ακροάσεις.