Βλέποντας τους Om κατάλαβα ότι οι άνθρωποι κυμαίνονται σε άλλα επίπεδα,εκπέμπουν σε άλλη συχνότητα.Το να παίζεις ασταμάτητα δύο ώρες στον ίδιο ρυθμό και να μην κουράζεσαι είναι αξιοθαύμαστο.Για την πεντέμιση ωρών συναυλία τους στην Ιερουσαλήμ τα σχόλια περιττεύουν.Το να παίζεις ένα τέτοιο φοβερό,τελειωμένο,χαμένο στη μαστούρα πράγμα και να μη γίνεσαι βαρετός,αλλά απο την άλλη να σου ζητάνε κι άλλο σαν τρελοί είναι κάτι το αξιόλογο.
Oι Om,Sabbath-ικοί,έχουν αρχίσει να αποκλίνουν απο τους μέντορες τους και να αποκτούν ένα καθαρά δικό τους στυλ,σήμα κατατεθέν.Μια ψυχεδέλεια απο τις ωραιότερες.Φαίνεται και στο God Is Good,με τη χρήση του σιτάρ ότι αυτή τη φορά κοιτάζουν προς την ανατολή.

     Flight Of The Eagle,Bhima's Theme,Unitive Knowledge Of The Godhead και τα καινούρια Thebes και Meditation Is The Practice Of Death είναι μερικά highlights που θυμάμαι.Δηλαδή όλα.Ο Al Cisneros ,ως γνήσιος Doomfather,ντυμένος στα μαύρα αριστερά της σκηνής τραγουδούσε με το βλέμμα κολλήμενο μπροστά σαν να ψελλίζει κατι το ακανόητο,αφοσιωμένος πλήρως στην μπασοπαιξία του.Αυτό έγινε μάλλον γιατί ντpάπηκε να αντικρύσει το γεμάτο ΑΝ που είχε μπροστά του."If we've known,we would have come earlier"είπε κάποια στιγμή.
 

  Ο Emil Amos,στο κέντρο της σκηνής,με ένα απλό drum kit:δύο tom,μπότα και από ένα τεράστιο πιατίνι δεξιά και αριστερά του,έμοιαζε σαν αράχνη,καθώς τα χτυπούσε με τα χέρια του τελείως ανοιγμένα.Εξαίρετος drummer σε ρυθμό και με μια 'metal' προσέγγιση στο παίξιμό του.Αληθινά τρελλαμένος αφού ακόμα και όταν έπεσε απο το σκαμνί του στην προσπάθεια να βάλει όλη του την ενέργεια στο πιατίνι,σηκώθηκε,σκουπίστηκε,άραξε,ήπιε και συνέχισε απτόητος.
 

  Μαζί τους είχαν τον Lichens που προηγουμένως ως δεύτερο support είχε προσφέρει απλή και άμεση ambient μουσική αρχικά με ηλεκτρική κιθάρα και ύστερα με το στόμα του.Πρώτη φορά είδα τετοιο κόλπο απο κάποιο καλλιτέχνη του είδους και μπορώ να πω ότι μου άρεσε.Ωραίος τύπος ο Lichens με μαλλί άφρο που θυμίζει ευχούλη και ανάλογο μούσι,έκατσε κάτω στην γωνία και συνόδευε τους Om άλλοτε με την πειραγμένη φωνή του και άλλοτε με φλάουτο αν θυμάμαι καλά,γιατί είχα μπει σε ένα φοβερό τριπ μουσικής.
 

  Οι Om έχουν τη δυνατότητα να σε κολλήσουν ακίνητο στο έδαφος,όχι με το ζόρι,και ηθελημένα μπαίνεις στον κόσμο τους που τόσο απλόχερα σου ανοίγουν την πόρτα του.Εμείς και εκείνοι ανταλλάζαμε ευχαριστώ απο μέσα μας και φωναχτά στο τέλος κάθε τραγουδιού.

  Προσπάθησαν να παίξουν το At Giza,όμως αρχικά δεν τους πήγε όπως θα ήθελαν και σωστά εκνευρίστηκαν.Αυτό συνέβη πρώτα γιατί το μικρόφωνο ήταν χαμηλά και δεν έπαιζαν όπως ήθελαν και ύστερα γιατί ο ενισχυτής παρέδωσε πνεύμα στη μέση του τραγουδιού και έφεραν αλλο,δικό τους απ ότι κατάλαβα.Με τον καινούριο άκουσα μεγάλη διαφορά λες και ήταν 2 εντάσεις παραπάνω.Συνέχισαν από εκεί που έμειναν και μόνο που δε γκρέμισαν το stage.Απήλθαν αφήνοντάς μας με ανείπωτη χαρά.
   Τη συναυλία άνοιξαν οι δικοί μας Sun Of Nothing,με καλό ήχο περνώντας από το doom και το downtempo στο death metal με κρυστάλλινη χροιά στα φωνητικά.