1972   Τα  περιοδικά  Sounds και Melody Maker διοργανώνουν το καθιερωμένο ετήσιο δημοψήφισμα των αναγνωστών για το καλύτερο άλμπουμ της χρονιάς.Στην πρώτη θέση
Δεν θα είναι οι Deep Purple,oύτε ο Βowie,oύτε οι Sabbath,ούτε οι Floyd,ούτε οι Genesis,αλλά ένα ανερχόμενο γκρουπ από το Devon της Αγγλίας με το όνομα Wishbone Ash(Argus) με τον σήμα κατατεθέν τις «δίδυμες» κιθαριστικές αρμονίες που αντιγράφηκε κατά κόρον (ΤΗΙΝ LIZZY-IRON MAIDEN).

38 χρόνια μετά, μια μοντέρνα εκδοχή αυτής μπάντας με ηγέτη-μοναδικό original μέλος- τον  τραγουδιστή-μπασίστα Martin Turner(υπάρχουν και οι Wishbone Ash με τον Andy Powell), κατεβαίνει τα σκαλιά της οδού Χέυδεν, για να παίξει για δεύτερη φορά στην Αθήνα τα τελευταία χρόνια.

Tην προηγούμενη φορά είχαμε sold-out,πολύ χιόνι και το πολυθρύλητο  Αrgus(1972) από την αρχή ως το τέλος σαν επιλογή. Ο πήχης ήταν αρκετά ψηλά.

Αυτή τη φορά όμως θα ήταν ακόμη καλύτερα….

Σε ένα rodeo όχι αρκετά γεμάτο (200 άτομα ), βγαίνουν στη σκηνή με το κλασικό, ίσως το πιο γνωστό κομμάτι τους, The king will come -Αrgus(1972). O ήχος άψογος, οι κιθαρίστες βρίσκονται με τηλεπάθεια και ο Martin Turner αγέραστος με τις ενδυματολογικές του επιλογές να θυμίζουν Miami Vice(λευκό κουστούμι,εμπριμέ πουκάμισο) σε καλή διάθεση.

Συνέχεια με το instrumental jazzοειδές Van dis. - Pilgrimage(1971) που έδειξε πόσο δεμένη ήταν η μπάντα και την progressive πλευρά της.

Η συναυλία συνεχίστηκε με «ξεχασμένα» διαμαντάκια  από το Wishbone 4(1973) Βallad of the beacon,Rock and roll widow.

“The next song is about a bird” αναφέρει ο Martin Turner αναγγέλοντας το Phoenix από το πρώτο άλμπουμ(1970),το κομμάτι  σήμα –κατατεθέν που καθιέρωσε τον διπλό κιθαριστικό ήχο , σε συνδυασμό με τα φοβερά φωνητικά και  δεν λείπει ποτέ από κάθε συναυλία.

Ακολούθησε ένα 15-λεπτο διάλλειμα και στη συνέχεια είχαμε το Sometimes World από το argus(1972), το Errors Of my way(1970), Sorrel(1973), Ships in the sky που δεν έχει ξαναπαιχτεί live,to συγκλονιστικό Persephone από to There's the Rub(1974).
Το peak της συναυλίας ήταν όμως τa Warrior-through down the sword άπό το Αrgus,όπου έτυχε η θερμότερη ανταπόκριση.

Το encore  Βlowing free(argus), time and space και Jailbait(1971) μέσα σε αποθεωτική ατμόσφαιρα με τους βρετανούς να το διασκεδάζουν.

Συνοψίζοντας δεν υπήρχε κάποιος που να μην έφυγε ικανοποιημένος από το rodeo το βράδυ της παγωμένης Παρασκευής. Η απόδοση της μπάντας,ο ήχος ,η θετική διάθεση και η επιλογή των κομματιών έκαναν την συναυλία να  μην κάνει «κοιλιά».

Πολλοί  συνειδητοποίησαν πόσα καλά κομμάτια εκτός του Αrgus,έχουν οι Wishbone Ash,άλλοι ότι μουσικά είναι στην ίδια κατηγορία με τα μεγάλα προαναφερθέντα βρετανικά συγκροτήματα των 70ς.

Σίγουρα ο Martin Turner  αισθάνεται χαρούμενος που έχει την ευκαιρία να παίξει τη μουσική του, όμως η διαμάχη με τους «άλλους» Wishbone Ash και το γεγονός το ότι πολύ χειρότερες μπάντες της γενιάς του ακόμα γεμίζουν στάδια θα του αφήνει μια δόση μελαγχολίας.
Να δούμε και την επόμενη συναυλία λοιπόν…

Μέχρι τότε ας ελπίσουμε να έχουν ανακαλύψει περισσότεροι τους  Wishbone Ash…