Από την Αλεξάνδρα Λυμπέρη

Μια συναυλία «με τα μυαλά στα κάγκελα» από την αρχή μέχρι το τέλος!
Η’ όπως προτιμούν να λένε, πολύ γλαφυρά, οι φίλοι μας οι Άγγλοι: “with the balls to the wall” (τίτλος από album των Accept επίσης – άσχετο!).

Στο An Club, που κάθε φορά μου φαίνεται διαφορετικό, η σκηνή έχει στηθεί για να υποδεχτεί ένα από τα συγκροτήματα που έγραψαν και συνεχίζουν να γράφουν ιστορία στο ευρωπαϊκό skate-punk, αυτούς για την ακρίβεια που δίνουν νόημα στον όρο. Τη διοργάνωση έχουν αναλάβει οι “Heartache Shows”, ένα νέο events team με ιερό σκοπό να φέρουν το punk, ska, hardcore και emo στη σκηνή της Ελλάδας.
To αθηναϊκό stage γράφει “NO FUN AT ALL” για πρώτη φορά μετά από 16 χρόνια πορείας του συγκροτήματος και το live ξεκινά.

Μια δυναμική διασκευή του “Blitzkrieg Pop” των Ramones αφήνει το κοινό εκεί που πρέπει: στα τέρμα γκάζια ώστε να καταλάβουν τη σκηνή οι “No Fun At All”, 5 μεσήλικες Σουηδοί που δε θα σου πήγαινε η καρδία να πιστέψεις ότι είναι τα πανκιά της Ευρώπης!
Παρένθεση: Μεγάλη στιγμή του live ήταν επίσης όταν δυο λεπτά πριν ανέβουν στη σκηνή ο Ingemar Jannson (φωνή των NFAA) μου έκανε τράκα!

Ήταν πλέον γεγονός, για πρώτη φορά στην Ελλάδα οι No Fun At All, λιγότερο από ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία ενός πολύ επιτυχημένου CD -του “Low Rider” που κυκλοφόρησε από τη νεοϊδρυθείσα δική τους δισκογραφική εταιρία “Beat Em’Down” (λεπτομέρειες στη συνέντευξη τους) -, οι Σουηδοί skate-punkers βρίσκονταν στο An.
Το παράδοξο ξετυλίγεται επί σκηνής. Για 27 συναπτά τραγούδια, το μεγαλύτερο set list που έχουν παίξει σε συναυλία, μας κόλλησαν στο τοίχο και μας χτυπούσαν αλύπητα, Seatle style! Αγνό, αμόλυντο, pure punk! Φαίνεται πως, στα 8 χρόνια που έμειναν στη δισκογραφική αδράνεια, μάζεψαν τόνους ενέργειας, την οποία έμοιαζε να εκσφενδόνισαν ολόκληρη σε ένα live!
“Suicide Machine”, “Reckless”, “Never ending stream”, “Wisdom”, “Catch me running round”. Ασταμάτητος ρυθμός και δόνηση. Τόση που το μπάσο στο “Perfection” μας χτυπούσε στη καρδιά.

Η σκηνή και το κοινό είχε γίνει ένα. Πραγματικά, δεν ξεχώριζες ποιος ήταν ποιος. Φάνηκε και οι ίδιοι οι NFAA να μην έχουν συνηθίσει σε τόσο έκδηλους φανς και τόσο -μα τόσο πολύ- stage diving και crowd surfing. Τα όργανα από τη ζέστη είχαν κολλήσει αλλά η NFAA δεν κόλλησαν πουθενά, συνέχισαν να παίζουν και να μιλούν με το κοινό.
Μια από αυτές τις φορές οι Σουηδοί απομυθοποίησαν, εν τη ρύμη του λόγου, το «σκανδιναβικό μοντέλο» που μας πλασάρουν στην Ελλάδα ως πρότυπο, με την ατάκα: «ας ελπίσουμε ότι η ΕΕ θα κάνει κάτι και για μας, αλλά με αυτόν τον Μπαρόζο… είτε σοσιαλιστές είτε συντηρητικοί, ένας κομμουνιστής τους χρειάζεται μάλλον»!
Δεν σταμάτησαν επίσης να εξομολογούνται πως γνωρίζουν το γεγονός ότι τα τραγούδια του “Out of Bounds”(1996) και του “The Big Knockover” (1997) έχουν αγαπηθεί περισσότερο από κάθε άλλο και αυτά περίμενε με ανυπομονησία να ακούσει ο κόσμος.
Το κοινό δεν ήθελε να τους αποχωριστεί αλλά κι αυτοί δεν φάνηκε να θέλουν να κατέβουν από τη σκηνή. «Έπρεπε να είχαμε έρθει νωρίτερα λένε. Νιώθουμε σα να είμαστε πίσω στα ‘90s» και συνεχίζουν το τραγούδι από εκεί που το άφησε ένας από το κοινό (ο Ηλίας από ότι μάθαμε μετά), ο οποίος είχε αρπάξει το μικρόφωνο και τραγουδούσε ακαπέλα, προσπαθώντας να τους πείσει να παίξουν κι άλλο! Το κοινό τους αποχαιρέτησε με ρυθμικά παλαμάκια στον αέρα...
Δε θα μπορούσαν παρά να κλείσουν αυτή την μοναδική βραδιά με το “Master Celebrator” αφήνοντας μας μια γερή ανάμνηση, αλλά και μια έντονη δίψα για περισσότερο υλικό από τους No Fun At All.

  No Fun At All - Master Celebrator