Δευτέρα 10/08/2009…Μέσα στο βαθύ καλοκαίρι, το κοινό απέδειξε ότι διψούσε για μια καλοκαιρινή συναυλία, παρά για διακοπές ,αφού δεν ήταν λίγοι εκείνοι που τις διέκοψαν για να βρεθούν στο θέατρο Βράχων. Απ’ ότι φαίνεται υπάρχουν πολλοί νοσταλγοί του μουσικού ιδιώματος που προσφέρει η αμερικάνικη αυτή μπάντα.
Ενός ιδιώματος που έχει προέλθει από τη μίξη όσων μουσικών ρευμάτων κυριάρχησαν στην αμερικανική ήπειρο τις δεκαετίες 60,70 και 80 και που επηρέασαν και τους FNM. Το αποτέλεσμα είναι μια «συνάντηση» metal/punk/hardcore σε τύμπανα, μπάσο, κιθάρα και έντονα χρωματισμένους ήχους keyboards με φωνητικά, κυριολεκτικά κάθε είδους, που η γκάμα τους εκτείνεται από 60’s pop/soul  μέχρι death metal αλλά και horror περάσματα, κάνοντας μια σημαντική στάση στη rap, καθιστώντας τους FNM ένα από τα πιο πρωτοποριακά σχήματα των αρχών της δεκαετίας του 90.
Στα πλαίσια αυτής της μπάντας ο frontman τους, Mike Patton, κατάφερε να βρει χώρο για τις πειραματικές του αναζητήσεις προσδίδοντας στους FNM μια θεατρικότητα που τους χαρακτηρίζει. Ο Patton βέβαια είχε την ευκαιρία να θέσει σε ακόμη μεγαλύτερες δοκιμασίες τις φωνητικές του χορδές σε projects που συμμετείχε πριν και μετά την σιγή των FNM ΤΟ 1998, όπως ήταν οι Mr.Bungle, Fantômas κ.ά. στα οποία και μείναμε έκπληκτοι με το τι μπορούσε να κάνει αυτός ο άνθρωπος με τη φωνή του…

Το κομμάτι , σε συνδυασμό με την εμφάνιση αυτή, έδωσε από την πρώτη στιγμή το σατυρικό και εν γένει το θεατρικό ύφος για το οποίο τόσο έχουν αγαπηθεί ή, αν μη τι άλλο, έχουν ξεχωρίσει. Και το κοινό απλόχερα τους αποθέωσε για την εισαγωγή τους αυτή… Η συνέχεια φυσικά ήταν κάπως διαφορετική καθώς τα τραγούδια που ακολούθησαν μας πρόσφεραν το γνωστό, τραχύ ήχο της μπάντας ο οποίος όμως με το προαναφερθέν ντύσιμο δημιουργούσαν ένα εκρηκτικό αισθητικό αποτέλεσμα.
Να μιλήσω λίγο για την απόδοση του συγκροτήματος… Μολονότι η εικόνα των περισσότερων από τα μέλη των Faith no More δε θύμιζε το παρελθόν τους καθώς η φθορά του χρόνου έκανε αισθητή την παρουσία του πάνω τους, η ποιότητα του performing τους ήταν υψηλότατη.
Είχαν πολύ μεγάλη διάθεση αλλά και φρεσκάδα για την ηλικία τους. Σημαντικός παράγοντας που θα μπορούσε να μειώσει την απόδοσή τους είναι το γεγονός ότι βρίσκονται από τις 10/06 στο δρόμο με πυκνότατο πρόγραμμα, κάτι που όμως δεν τους επηρέασε.
 Ειδικά ο Patton, κυριολεκτικά οργίασε. Και όχι μόνο σε αβανταδόρικα σημεία της φωνητικής που εντυπωσιάζουν εύκολα , όπως είναι τα ουρλιαχτά ή τα θεατρικά και τα rap φωνητικά αλλά κυρίως στις μελωδικές του γραμμές που κυμαίνονται εκτατικά στις δυσκολότερες περιοχές της ανθρώπινης φωνής.

 

Δε μας ξένισε παρά ταύτα αυτή η συμπεριφορά της μπάντας. Οι περισσότερες, ειδικά αμερικανικές, μπάντες έτσι συμπεριφέρονται στο ελληνικό κοινό, που κατά κοινή ομολογία δε δημιουργεί τον παλμό που συναντάται σε συναυλίες του εξωτερικού.
Το κοινό στο εξωτερικό συμμετέχει πολύ πιο ενεργά αντίθετα με το ελληνικό που αρέσκεται κυρίως στο να παρακολουθεί, σαν να μην πιστεύει στα μάτια του πως μπροστά του βρίσκεται ο χ πασίγνωστος καλλιτέχνης. Είναι σαφές πως στην Ελλάδα δεν έχουμε συνηθίσει ακόμη σε τέτοιες καταστάσεις. Νιώθουμε ότι η χώρα μας είναι έξω από το χάρτη των διεθνών εξελίξεων στον τομέα της μουσικής. Και ίσως όχι άδικα…

 Δεύτερο μελανό σημείο η μέτρια  απόδοση του ντράμερ Mike Bordin. Δεν ήταν λίγες οι φορές που τα γυρίσματά του «πέταξαν έξω» την υπόλοιπη μπάντα. Μου φάνηκε πραγματικά αδιανόητο να συμβαίνει κάτι τέτοιο από έναν επαγγελματία ντράμερ που έχει «στα χέρια του»  εκατοντάδες μεγάλες συναυλίες σ΄όλο τον κόσμο… Στέκομαι σ’ αυτό το γεγονός όχι από κακεντρέχεια. Απλά θέλω να κάνω ένα σχόλιο σε σχέση με ότι βλέπουμε στην Ελλάδα. Όσοι παίζουν μουσική πηγαίνουν σε συναυλίες ελληνικών συγκροτημάτων οπλισμένοι με φοβερή προκατάληψη και περιμένουν με ανυπομονησία το πρώτο λάθος ενός από τους μουσικούς. Γιατί να μη συμβαίνει το ίδιο και με έναν αντίστοιχο ξένο;
Αυτά που άκουσα από τον Mike Bordin αντιστοιχούν σε ερασιτεχνικά ελληνικά συγκροτήματα του τέλους της δεκαετίας 80! Δεν είναι κακό κάποιος να κάνει λάθη. Απλά θα πρέπει να είμαστε επιεικείς με κάποιους οι οποίοι παίζουν μουσική γινόμενοι αντικείμενα εκμετάλλευσης από μαγαζιά, εταιρείες και μέσα ενημέρωσης και υποχρεώνονται να κάνουν  παράλληλα πρωινές δουλειές για να ζήσουν. Θα πρέπει κάποιος να στέκεται δικαιότερα απέναντι στον εγχώριο μουσικό…

Κάποτε, σκοπός  της  ενασχόλησης  με την Τέχνη ήταν η επιβίωση.

Στη συνέχεια αυτή η ενασχόληση κάλυπτε πρώτιστα την ανάγκη της έκφρασης.