Από τον Τάκη Αποστόλου

 Φωτογραφίες Θοδωρής Μάρκου

Εδώ και  πάνω από ένα χρόνο, οι δύο 25χρονοι από το Brooklyn που είναι γνωστοί με το όνομα MGMT (συντομογραφία του Management) έχουν αποκτήσει φήμη που δύσκολα θα φαντάζονταν πριν την κυκλοφορία του ντεμπούτου τους.

Έχουν παίξει στα μεγαλύτερα festival του κόσμου, έχουν ανοίξει για τον Sir Paul McArtney, έχουν καταστήσει την νεοψυχεδέλεια trend, τα τραγούδια τους ακούγονται από το Gossip Girl(Μπλιαχ!), μέχρι το σποτ για το περσινό πρόγραμμα του ΑΝΤ1(ξαναμπλιάχ!), έχουν έρθει σε δικαστική διαμάχη με τον Nicolas Sarkozy(άσχετο) και ήρθε πλέον η ώρα να διαπιστώσουμε και στα μέρη μας, αν
δικαιολογούν και πάνω στο σανίδι όλο αυτό το θόρυβο γύρω απ΄το όνομά τους...

Πρώτα όμως είναι η σειρά των Cyanna, τους οποίους πετυχαίνω στη μέση του set τους.
Είναι αρκετά καλύτεροι από την τελευταία φορά που τους είδα πέρυσι,με καθαρό ήχο και κινητική(και λίγο ποζεράδικη)σκηνική παρουσία. Τo Shine είναι καλό τραγούδι, αλλά μετά από τόση πλύση εγκεφάλου, όποτε το ακούω βλέπω διάφορα άτομα να τρέχουν χωρίς λόγο σε κάποια παραλία των Σποράδων (μάλλον), κρατώντας όλοι μαζί ένα τεράστιο, κόκκινο πανί!

Ίσως όλη αυτή η υπερέκθεση να βλάπτει τελικά ένα κομμάτι ή ίσως απλά να βλέπω πολύ τηλεόραση…  Ακολουθεί η επίσης αρκετά καλή διασκευή στο I wanna be your dog και κλείσιμο με το Like Fire, το οποίο ο τραγουδιστής μας σερβίρει χωρίς μπλούζα και με λίγη sauce από Franz Ferdinand, έτσι για τη γεύση. Μια χαρά το ορεκτικό...

    Το δεύτερο πιάτο μας έρχεται από Ουαλία μεριά και απαιτεί λίγο πιο γερό στομάχι. Ανάμεσα στο "trendy" electro/rock των Cyanna και τη ρομαντική ψυχεδελική pop των MGMT, οι Future Of The Left προτείνουν μια indie/punk συνταγή με fuzzαριστό μπάσο, χειρουργικής ακρίβειας ξυραφιές από Gibson ταυράκι, στακάτους μονότονους ρυθμούς και απολαυστικά σαρκαστικό ύφος στα φωνητικά από τους Andy "Falco" Falkous και Kelson Mathias.

Οι αντιδράσεις του κοινού ποικίλουν από τον ενθουσιασμό μέχρι την απορία/δυσπεψία ("Τι είναι τούτοι εδώ;", "Πότε θα ακούσουμε επιτέλους το Kids;"). Οι Future το χαβά τους με κομμάτια όπως Wrigley Scott, Manchasm,You Need Satan More Than He Needs You, My Gymnastic Past,
adeadenemyalwayssmellsgood, πηγαινοέρχονται μεταξύ κιθάρας-μπάσου-πλήκτρων και κλείνουν με το Cloak the Dagger, σε ένα όργιο θορύβου, με τον Kelson μέσα στο κοινό να κακοποιεί το μπάσο του και τον Andy επί σκηνής να ξαντεριάζει την κιθάρα του με μια μπαγκέτα..

Αξιοπρόσεκτη εμφάνιση, ενώ είναι σίγουρο ότι θα μπορούσαν να δείξουν καλύτερα τα δόντια τους σε μικρότερο χώρο και χωρίς αυτή την τεράστια καμινάδα που από την αρχή τους φόβιζε (όπως δήλωσαν).

Προσωπικά είχα δει τους MGMT και πέρυσι στο Rock Wehrchter και με άφησαν με αρκετά καλές εντυπώσεις. Πρώτη εντύπωση: ο "τεράστιος" ήχος τους, χτισμένος από τα παχιά στρώματα πλήκτρων του Ben Goldwasser, ενισχυμένος από τα πολλαπλά φωνητικά και φυσικά την πλήρη μπάντα που προσδίδει μια πιο Rock χροιά στα κομμάτια.
 
Ο session κιθαρίστας (James Richardson), που με τη μαλλούρα και τη Les Paul φαίνεται (και ακούγεται) να είναι ο παλιοροκάς της υπόθεσης, προσθέτει μερικά εφφετζίδικα solos, ενώ ο Andrew Van Wyngarden (ονόματα κι αυτά),χωρίς να έχει την καλύτερη χροιά του κόσμου, αποδίδει ικανοποιητικά και ταιριαστά στο νοσταλγικό ύφος των MGMT.
 

 

Παίζουν σχεδόν ολόκληρο το Oracular Spectacular συν τα καινούρια
Song For John Treacy(απλά συμπαθητικό,ματζόρε και πιο απλό σε σχέση με τα κομμάτια του πρώτου album) και It's Working και το Destrokk(από το EP Time to Pretend).To κοινό φυσικά προτίμησε τα Time To Pretend,Electric Feel και Kids,ενώ αδιαφόρησε για κάποια άλλα,όμως είναι φυσικό,όταν έχεις μόνο ένα album,να υπάρχουν και κάποια fillers..
Αποκορύφωμα το Kids, κι αυτό με extra κιθαριστικό solo, κλείνει επιτυχημένα το set. Στη συνέχεια επανεμφανίζονται για encore με το Metanoia που, παρόλο που πιστοποιεί τις 70s  progressive επιρροές τους, μάλλον αποτελεί ατυχή επιλογή για αυλαία. Αφ'ενός η σύνθεση ενός 15λεπτου κομματιού δε σε κάνει αυτόματα Yes και Genesis, όταν αντί για έπος πρόκειται για συρραφή μετρίων ως καλών θεμάτων χωρίς ιδιαίτερη συνοχή, αφ' ετέρου σίγουρα δεν ήταν αυτό που περίμεναν να ακούσουν οι οπαδοί των hits τους με αποτέλεσμα αρκετές αποχωρήσεις και αρκετές μασέλες να απειλούνται με εξάρθρωση από το χασμουρητό.
 
Οι ίδιοι πάντως δείχνουν να περνούν καλά με το prog όργιό τους και στο τέλος αποχωρούν μέσα σε χειροκρότημα. Σε γενικές γραμμές περνούν το test με λίαν καλώς.

Να τους δούμε τώρα και στο δεύτερο album...

    

 

Setlist:

The Youth
Destrokk
Weekend Wars
4th Dimentional Transition
Pieces Of What
Of Moons,Birds & Monsters
Time To Pretend
Song For Dan Treacy
Electric Feel
The Handshake
It's Working
Kids
------------------------------

Metanoia