Κάπου εδώ θα πρέπει να γίνει επισήμανση 2 ζητημάτων.

Πρώτον, γιατί το εμπορικό να σημαίνει κατά τον μουσικό λαό πάντα κακής ποιότητας δημιούργημα και δεύτερον τι υπερεκτιμημένο είναι ένα Metal συγκρότημα όταν αγνοείται και χλευάζεται λόγω κομπλεξικών κολλημάτων από το κοινό του και εκτιμάται κατά κανόνα από άσχετους με την σκηνή???
Για όσους αρέσκονται στο Φινλανδικό power με τις επικές ατμόσφαιρες και τα ψήγματα κλασικής μουσικής που μας συνέστησαν απλόχερα οι Stratovarius ασχέτων άλλων συντελεστών, θα τους πρότεινα να αναθεωρήσουν για την παρέα απο το Kitee και ειδικά για την τέταρτη κυκλοφορία τους η οποία είναι κατά την άποψη μου η πιο "ώριμη" κυκλοφορία τον Φινλανδών καθώς εκτός του ότι λειτούργησε σαν άλμπουμ μετάβασης από την Symphonic power εποχή στην πιο στρωτού κατά βάση metal εποχή του Οnce και του Dark passion play, αποτέλεσε την τελευταία καθαρά power δημιουργία.

 Δεν θα πω πολλά πράγματα για αυτήν την εκπληκτική δουλειά. Όποιος ενδιαφέρεται για την σκηνή και δεν είναι κολλημένος θα καταλάβει μόνος του για τι πράγμα μιλάω...αν δεν συγκινηθεί με τα πλήκτρα του mastermind Tuomas Holopainen που στήνουν μια τρελή μουσική πανδαισία, με τα ποιοτικότατα riffs του Εmppu Vuorinen, με τα εκπληκτικά δεύτερα και πρώτα φωνητικά του Marco Hietala (γνωστού και από τους Tarot), την σοβαρότητα και την ποιότητα του τρελού τυμπανιστή Jukka Nevalainen και τέλος την περιττών σχολίων φωνή της Tarja, πραγματικά δεν ξέρω τι άλλο μπορώ να κάνω.
10 τραγουδάρες προς "ταξίδι" που είναι σίγουρο πως θα μένουν στο μυαλό.

Κορυφάιες στιγμές: Εnd of All Hope, Dead To This World, Ever Dream, Slaying the Dreamer, Beauty of the beast.